Lan ben hayatımın bir döneminde, ki bu dönem 15 seneden daha eskiye tekabül ediyor, toplam 53 yazı yazmışım. Güncelime de baktım hemen, kendime saygım var geçmişte yaşamam. 25 bin de twit atmışım, çünkü bizi 140 karaktere sıkıştırdıklarında, itiraz etmeden 140 farklı karaktere bürünüp yerimizi almıştık. Tevatür o ya, yıldız haritanı aksatma o senin pusulandır derler. Sordum, 3 bin 500 liraymış. Kendime değil doğacak çocuğum için sormuştum aslında. Kendi lüksümden keser ona harcarım artık, devir tasavvuf devri. En kötü senaryoda insanlar kendilerini keserler, zira biz bile lüks olduk. Yükte ağır, pahada daha ağır bir hayat. Kulakları sağır eden bir sessizlik hakim değil mi sizin de yankı odanızda? Herkes bağırıyor, ama ses çıkmıyor. Dur yahu ben biraz neşelenelim diye oturmuştum aslında klavye başına. Piyanist şantörler de öyledir, şu fasulya iki buçuk lira diye insanları dansa teşvik ederler. İki buçuk liraya fasulyedenkom serverini bile tamir edemeyiz artık. Bu arada ikinci paragrafa ne zaman geçmem lazım acaba, yazmayalı bunu da unutmuş olabilirim.
Yine bir kelimenin içinde istemsizce para geçirdik, vallahi amacım sadece yatmaktı aslında. Kupon noldu, yattık abi. Aman abi. Bir gece ansızın 54. yazıyı yazarken böyle insanın gözünün önünden emniyet şeridi gibi geçiyor arşivdeki hatıralar. Hızlıca ve ceza yemeden.
“Unutmamalı Alex de Souza’yı, Kadıköy’de taraftarla hep beraber jübile yapmalı” diye coverlamıştık Tarkan’ı. O da unutmadı bizi, hep beraber 2000’lere döndük. Ben sanırım orda da kaldım, yazmayı hatırladım. Ha bu arada Taksim dolmuşları hala kalkıyor mu ya?
