Ben bu yazıyı şimdiye kadar onüç kere falan daha yazdım farklı zamanlarda. Ama kafamın içinde yazdım, kağıda dökmedim, hem zaten kağıda dökmek mi kaldı sene olmuş yirmialtı…
Çok değiştik biz. Sizin bildiğiniz eski biz değiliz. Bizim bildiğimiz eski biz de değiliz. Kimsenin bilmediği bizlere yelken açtık bir süre. Rüzgarlar doldurmadı yelkenlerimizi, gene karaya döndük biz de mecburen. Karardık gene yani.
Orta yaş bunalımlarımızın sıla hasretleriyle hemhâl olup mütemadiyen beyin kıvrımlarımızı gıdıkladığı bu dönemde geri dönmeyecektik de ne yapacaktık zaten.
Gene aynı şey oldu bak. Klavyenin başına oturmadan kafamda yazdığım yazıyla buraya yazdığım arasında zerre alaka yok. İlk cümle boşa düştü o yüzden. Kafamdaki “lan bunu fasulyeden’e yazmak lazım aslında ha” maddelerinin hiçbiri yok bu yazıda. O zaman onları sonraya bırakalım. Bu yazı takımdan ayrı düz koşu olsun, azıcık ter atalım hele şimdilik, sonrasına sonra bakarız.
Bakarız herhalde ya, yani en azından bana sanki bakarmışız gibi geliyor. Akşamına Nevizadelerde kıracağımız blog ödülleri almak için açmadık bu siteyi netice itibarı ile. İçimizdekileri dökmektiyse niyet, atılacak çöplerin kapkara poşetler içinde dağ gibi biriktiği iç dünyamıza Katil’in Murat 131’i gibi dal be fasulyedencim…
